The best is yet to come!

Ze had zich helemaal gegeven aan de wereld van reiki en andere schijnbaar mooie, maar duivelse werelden. In Jezus had ze haar Leven, haar Redder en haar Bevrijder gevonden. Nu leeft ze voor 300% voor God. Jaren geleden kreeg deze mooie en sterke vrouw een visioen. Zij verliet deze aarde en kwam op een plek waar het zó eindeloos mooi was. Er was vrede. Er was liefde. Zij zat in een zonovergoten weiland, samen met Jezus. Het was er eindeloos goed, omdat Jezus eindeloos goed en vol liefde was.

“Op zulke momenten bedenk ik mij vaak dat dit geluk nog maar zo klein is, vergeleken met het geluk dat op ons wacht als we bij Jezus zijn.”

Op een gegeven moment zag zij in de verte een duistere plek. Donker, somber, zwaar. Zij wist dat ze daarnaar terug moest, maar vroeg de Heer of ze mocht blijven. Die duistere plek, dat was de aarde. Het feit dat wij hier nog van haar mogen genieten, laat zien dat de Heer nog een taak voor haar op deze aarde had. En dus is zij terug gegaan.

Haar verhaal bepaalt mij er regelmatig bij dat het mooiste nog moet komen. Soms lijkt het leven hier gewoon goed, mooi en prima. Dat zijn de momenten waarop het geluk alles in mijn omgeving lichter maakt. Op zulke momenten bedenk ik mij vaak dat dit geluk nog maar zo klein is, vergeleken met het geluk dat op ons wacht als we bij Jezus zijn.

Sunny-Green-Field-Landscape

Hij daalde neer van Zijn troon om mens te zijn
Ook zet haar verhaal mij stil bij wat Jezus achterliet, toen Hij de wereld van Zijn Vader verliet om op deze duistere wereld te gaan leven (Filippenzen 2). Als we lezen dat Jezus Zijn Godheid heeft afgelegd om een slaaf te worden en als slaaf aan een kruis te sterven, dan is Zijn pijn groter dan de woorden en vuisten die Hem geslagen hebben. Zijn pijn begon al met het achterlaten van die mooie, eindeloos goede plek van liefde, om in een wereld te gaan leven waarin mensen elkaar kwetsen. Met als doel door mensen, satan en God Zelf tot in het diepst van Zijn wezen gekwetst te worden.

“Jezus’ pijn is groter dan de woorden en vuisten die Hem geslagen hebben”

De zuchtende schepping
In Romeinen 8 staat: 

En nu we zijn kinderen zijn, zijn we ook zijn erfgenamen, erfgenamen van God. Samen met Christus zijn wij erfgenamen: wij moeten delen in zijn lijden om met hem te kunnen delen in Gods luister. Ik ben ervan overtuigd dat het lijden van deze tijd in geen verhouding staat tot de luister die ons in de toekomst zal worden geopenbaard.

De schepping ziet er reikhalzend naar uit dat openbaar wordt wie Gods kinderen zijn. Want de schepping is ten prooi aan zinloosheid, niet uit eigen wil, maar door hem die haar daaraan heeft onderworpen. Maar ze heeft hoop gekregen, omdat ook de schepping zelf zal worden bevrijd uit de slavernij van de vergankelijkheid en zal delen in de vrijheid en luister die Gods kinderen geschonken wordt.
Wij weten dat de hele schepping nog altijd als in barensweeën zucht en lijdt. En dat niet alleen, ook wijzelf, die als voorschot de Geest hebben ontvangen, ook wij zuchten in onszelf in afwachting van de openbaring dat we kinderen van God zijn, de verlossing van ons sterfelijk bestaan. In deze hoop zijn we gered. 

“We staan er niet alleen voor. Niet als we gelukkig zijn en al helemaal niet als we lijden aan gebrokenheid.”

Die duistere wereld, die deze vrouw zag, is de zuchtende schepping. En dat zijn wij, op de momenten dat we níet dat geluk ervaren, maar lijden aan het volgen van Jezus of aan de gevolgen van de zonde(val). Als we de pijn van die duistere wereld aan den lijve, in onze psyche of in ons geestelijk leven ervaren. Ik denk dat als we nu even een momentje zouden nemen, we allemaal wel onze eigen ‘weeën’ op kunnen noemen: een doodziek kind, het overlijden van een geliefde, strijd in ons geestelijk leven, onenigheid, eenzaamheid, onrecht, onbegrip of gebrokenheid in de relatie met je kind of je ouders, neerdrukkende depressie of ziekte in je eigen lichaam.

Maar er is hoop: zowel wij als de schepping leven niet om dood te gaan, maar zijn op weg naar de grootste bevrijding in de geschiedenis van de mensheid! Op het moment dat de hemel voor ons zichtbaar wordt en Jezus terugkomt, zal hemel, aarde en hel weten dat we kinderen van de allerhoogste God zijn. Hij zal zowel ons als Zijn schepping bevrijden en laten delen in dat eindeloos goede en mooie, in die eindeloze liefde van Hem Zelf. Sterker nog: Hij zal ons laten delen in Zijn eigen zichtbare en voelbare aanwezigheid op die nieuwe aarde.

Het zuchten van de Geest
De schepping zucht, wij zuchten, maar de Geest zucht ook:

Als we echter nu al zouden zien waarop we hopen, zou het geen hoop meer zijn. Wie hoopt er nog op wat hij al kan zien? Maar als wij hopen op wat nog niet zichtbaar is, blijven we in afwachting daarvan volharden. De Geest helpt ons in onze zwakheid; wij weten immers niet wat we in ons gebed tegen God moeten zeggen, maar de Geest zelf pleit voor ons met woordloze zuchten. God, die ons doorgrondt, weet wat de Geest wil zeggen. Hij weet dat de Geest volgens zijn wil pleit voor allen die hem toebehoren. En wij weten dat voor wie God liefhebben, voor wie volgens zijn voornemen geroepen zijn, alles bijdraagt aan het goede.

We staan er niet alleen voor. Niet als we gelukkig zijn en al helemaal niet als we lijden aan gebrokenheid. Met woordloze zuchten pleit de Geest voor ons bij God als we niet weten hoe we Hem moeten prijzen, loven en danken. Als we zoeken naar Gods wil of hoe we ons daaraan over kunnen geven. Als we niet weten hoe we ons lijden aan Hem kunnen vertellen, of hoe we Hem om hulp willen vragen. God schakelt ons in, maar is niet van ons afhankelijk. Waar onze mogelijkheden beperkt zijn, zorgt Hij Zelf voor alles wat we nodig hebben!

The best is yet to come!
Jezus was bereid om het beste in Zijn leven los te laten en aan de duisternis van deze aarde – hoe mooi die soms ook kan zijn – ten onder te gaan. Voor ons is het andersom: wij mogen het goede én het slechtste van deze aarde los gaan laten om nú al op weg te zijn naar het mooiste dat ons ooit zal overkomen!

Opwekking 698

Ja, ik zie al de glans,
in de verte, van het stralende licht.
Maar tot aan die dag
dat de schepping
wordt bevrijd van de pijn,
blijf ik U prijzen, blijf ik U prijzen.

Nooit meer, nooit meer alleen,
loop ik door de stormen.
Nooit meer, nooit meer alleen,
op de berg of in de dalen.
Nooit meer, nooit meer alleen;
Heer, U laat mij nooit meer alleen.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s