Dankdag: God danken voor de woestijn

Alles kwijt wat je belangrijk vond. Puinhopen om je heen. Dankdag? Je hebt eerder het gevoel dat God je al het goede uit handen heeft genomen, dan dat Hij degene is die je het afgelopen jaar gezegend heeft. En waar is Hij eigenlijk in deze hele situatie…? Ik hoor regelmatig van mensen, dat ze op een punt uitkomen waarop ze het gevoel hebben alle grip op hun leven kwijt te zijn. Of in ieder geval op het goede in hun leven.

Zo’n soort situatie moet Hosea gaan voorzeggen aan het volk Israël. Israël zal Gods ontferming en haar status als ‘Mijn volk’ kwijtraken. Hosea moet dit illustreren door zijn eigen huwelijk en via zijn eigen kinderen. Tijdens een Bijbelstudie van het boek Hosea sprong er een tekst voor mij uit, die zóveel diepgang en Goddelijke emotie bevat, dat ik er even stil van werd. Na een tirade over de hoererij en ontrouw van Zijn volk, zegt God:

‘Daarom zal ik haar meelokken naar de woestijn en dan tot haar ​hart​ spreken.’ (Hosea 2:16)

Terug naar de woestijn
God neemt Zijn volk alles af. Alles, waarvoor het Baäl de eer gegeven had. En dan gaat Hij terug naar waar Hij met Zijn volk begonnen is: de woestijn, waar zij Hem zouden gaan aanbidden en waar Hij een verbond met hen sloot. Je zou kunnen zeggen dat de Heer na alle pijn over de ontrouw van Zijn ‘vrouw’ Israël, de tijd neemt om haar hart opnieuw te veroveren en terug te gaan naar de plek waar hun huwelijk begon. De woestijn, een plek waar Israël haar slavernij achter zich kon laten en een nieuwe toekomst met God kon beginnen. Maar ook een plek van verzoeking, beproeving en strijd. Dat is de plek waar God Zijn ‘vrouw’ weer mee naartoe neemt. Niet om haar te straffen of te kwetsen, maar om los van alle afleiding ‘tot haar hart te spreken’.

(De tekst gaat verder onder de foto)

fbby1h_1

Mijn Man, mijn Baäl
Hoe ervaar jij de perioden dat God ver weg lijkt en alles je uit de handen glipt? Misschien herken je het niet zozeer in je eigen leven, maar zie je het terugkomen in het leven van de gemeente waar je deel van uitmaakt. Zou het zo kunnen zijn, dat jij (of je gemeente) langzaam bij God vandaan bent gedwaald en achter andere ‘zekerheden’ aan gegaan bent? Zoals het volk Israël haar ‘Man’ veranderd had in haar ‘Baäl’?

‘En het zal te dien dage geschieden, luidt het woord des Heren, dat gij Mij noemen zult: mijn man, en niet meer: mijn ​Baäl.’ (Hosea 2:15, NBG)

De studiebijbel (HSV) legt uit dat in de oorspronkelijke taal maar een klein verschil zit tussen de uitspraak van het woord ‘mijn man’ en het woord ‘mijn Baäl’. In onze tijd is het soms maar een klein verschil om ons vertrouwen en onze eer niet te wijden aan onze grote God, maar aan het goede dat onze God ons geeft.

Verstikkend
Om heel eerlijk te zijn ken ik deze struggle wel. Vaak genoeg probeer ik eerst bij mensen  en dingen te vinden wat ik ten diepste nodig heb. Of ik aanbid makkelijker anderen dan de God die mij het leven gaf. Als Hij Zijn zegenende aanwezigheid terugtrekt, zijn mensen en dingen niks meer en zal het goede uit mijn leven verdwijnen. Maar er is niets zo verstikkend als het idee dat God ver weg is.

Dankbaar
Op deze dankdag ben ik dankbaar voor de woestijn. Ik ben dankbaar dat God mij daar regelmatig mee naartoe neemt. Niet om mij eens goed de waarheid te vertellen, maar om tot mijn hart te spreken. Zodat ik weer zie dat mijn leven alleen compleet is als mijn Man het centrum van mijn leven is. Niet ikzelf, niet de mensen om mij heen, maar God is (de Gever van) al het goede.

We zullen Hem kennen
En wat een geweldige belofte geeft de HEER Zijn volk mee, ondanks de pijn die  Hij op dat moment nog voelt vanwege haar ontrouw. Ik ben geen Israëliet, maar ik geloof dat de HEER – door Jezus – voor Zijn gemeente dezelfde liefde heeft. En dus ook voor mij, jou en de gemeente waar we deel van uitmaken! Hij zegt:

Ik zal u Mij tot bruid werven voor eeuwig: Ik zal u Mij tot bruid werven door ​gerechtigheid​ en recht, door goedertierenheid en ontferming; Ik zal u Mij tot bruid werven door trouw; en gij zult de Here kennen. (Hosea 2:18-19, NBV)

Ik zie uit naar de dag dat Jezus terugkomt en waar zal maken wat in 1 Korinthe 13:12 (NBV) staat:

Nu kijken we nog in een wazige spiegel, maar straks staan we oog in oog. Nu is mijn kennen nog beperkt, maar straks zal ik volledig kennen, zoals ik zelf gekend ben.

Oog in oog met Jezus. Oog in oog met de Vader. Helder zicht op de Heilige Geest. Voor altijd samen met Hem op een aarde waar alles goed is, zonder dat het ooit de plaats van de enige volmaakt Goede in zal nemen. Groot is Uw trouw, o Heer!

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s