In Jezus’ hand | over de last van een lijdende wereld, de geur van Christus en loslaten in Zijn hand

Ik kom ze tegen. Pareltjes van Gods schepping. Mooi van binnen en van buiten, ook al zien ze dat niet. Ze stralen niet zoals de meeste kinderen, maar hangen apathisch tegen de muur met een uitdrukkingloze blik in hun ogen. Het raakt me. ‘Heer, ziet U ze?’ Natuurlijk ziet Hij ze. Ik wil naar ze toegaan, iets hartelijks zeggen om hun dag op te fleuren. De muren om hun hart, die hun ogen weerspiegelen, weerhouden mij ervan. Nu is niet het juiste moment… terwijl hun hart van binnen schreeuwt om liefde, sluiten ze zich er van buiten voor af. Mijn hart huilt mee. 

Terwijl ik naar huis fiets voel ik de last van hun pijn. Ervaar ik de leegte die de alleen-gedragen pijn met zich meebrengt. Ik pieker erover hoe ik hen de liefde van God kan geven. Hoe bereik je een kind met de Psalm 139-challenge, als er onzichtbare muren omheen staan? Ik herinner me die keer, dat ik met mijn zus de kinderen van school haalde. Één van de kinderen die ik vandaag ook tegenkwam groette mij en ik groette terug. Mijn zusje zei: ‘Zo hé, wat heb jij? Die kwam speciaal naar je toe en kijkt helemaal trots dat je terug groette!’ Ik was verbaasd en was me er niet van bewust. Reflecterend denk ik dat het niet ik, maar Jezus was die dit kind zo blij maakte. De Psalm 139-uitwerking. Of die uit 2 Korinthe 2:14 ev (NBV):

God zij gedankt dat hij ons, die één zijn met Christus, in zijn triomftocht meevoert en dat hij overal door ons de kennis over hem verspreidt als een aangename geur. Wij zijn de wierook die Christus brandt voor God, zowel onder hen die worden gered als onder hen die verloren gaan. Voor de laatsten is het een onaangename geur die tot de dood leidt, voor de eersten een heerlijke geur die leven schenkt. 

Natuurlijk, ik bracht niet het Evangelie op dat moment. En niemand hoorde iets over kennis van Jezus Christus. Maar de geur die achter je aankomt als je als Christus voor de mensen bent, die ruiken de mensen onbewust wel. De één stoot het af, de ander voelt zich vereerd omdat hij de liefde van Christus voelt.

Wij hoeven de last van de wereld
niet op onze schouders te nemen.
Dat heeft Jezus al gedaan.
Ik mag mijn leven in Zijn hand
leggen, doen wat Hij mij vraagt
en dan gewoon weer loslaten. 

Lijden
Terug naar vandaag. Hoe kan ik deze kinderen Jezus’ liefde geven als die onzichtbare muren om hen heen staan? Wat moet ik met de last van het verdriet van deze kinderen en zoveel anderen? Ik ontmoette vanmorgen niet alleen deze kinderen, maar zag ook de moeder van het kind waar Judah elke dag voor bidt. Ook zij hing wat rond en keek wezenloos voor zich uit. ‘God, wat is dit? Deze mensen leven in een vrij land zonder oorlog. In het rijke westen. Als zíj al zo lijden, hoe groot moet het lijden van deze wereld dan niet zijn?’

zz wierookIn Jezus’ hand
Tijdens mijn stille tijd, waar ik eindelijk weer rust voor had na een (overigens verder heerlijke) vakantie, dacht ik terug aan Johannes 15. Het verhaal van de wijnstok. Ik ben niet de wijnstok die de ranken draagt. Ik word gedragen door Jezus. Zoals in Openbaring 1, waar Jezus degene is die midden tussen Zijn gemeenten staat (niet de voorgangers), en waar de voorgangers in Zijn hand zijn. Ik ben natuurlijk geen voorganger, maar het beeld raakt me altijd diep. Wij hoeven de last van de wereld niet op onze schouders te nemen. Dat heeft Jezus al gedaan. Ik mag mijn leven in Zijn hand leggen, doen wat Hij mij vraagt en dan gewoon weer loslaten.

Als ik dicht bij Jezus blijf, als ik als rank in de Wijnstok blijf, gaan de vruchten vanzelf groeien. Gaat het zegenen vanzelf. Zweeft de geur van Christus achter mij aan. Bereikt Zijn liefde het hart van deze mooie parels van Gods schepping.

‘Heer, als ik in U blijf en U in mij, dan zal ik vanzelf een zegen zijn. Dan volgt de geur van Christus mijn leven. Dank U dat ik de lasten van de wereld niet hoef te dragen. U draagt ze en ik mag in Uw hand zijn, doen wat U mij vraagt en dan weer loslaten in Uw hand. U bent goed!’

Ik eindig met de tekst waar mijn dag mee begon (met dank aan FB van ‘buurman T’):

Vrienden, jullie weten hoe goed God voor ons is. Daarom vraag ik jullie: Geef jezelf als een geschenk aan God. Laat je leven een offer zijn dat God graag wil aannemen. Dat betekent: leef als mensen die bij God horen. Want dat is de juiste manier om God te vereren. Rom.12:1.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s