In Uw aanwezigheid | 4 x inspiratie uit het leven van Mozes, over het zijn in Gods aanwezigheid (deel 2)

De vorige keer schreef ik iets over de hartverscheurende affaire van het volk Israël in de lovestory van God met dit volk. De gevolgen waren niet mis: drieduizend mensen worden gedood voor deze zonde. Het volk dat overblijft is diep verslagen. Terecht. God had tegen Mozes gezegd: ‘Zeg tegen de Israëlieten: U bent een halsstarrig volk. Als Ik ook maar één ogenblik in uw midden zou meetrekken, dan zou Ik u vernietigen. Nu dan, doe uw sieraden af, en Ik zal weten wat Ik u doen zal’ (Ex. 33:5). Het doet me denken aan de keren dat wij het als kinderen te bont gemaakt hadden en naar onze kamer gestuurd werden in afwachting van de gevolgen. Als mij dat als kind overkwam, dan zorgde ik ervoor zo min mogelijk op te vallen. Ik herinner mij de knoop in mijn maag, als ik moest wachten op de ‘uitspraak’ van mijn ouders. Ik hield hen nauwlettend in de gaten, om te zien hoe hun gezicht stond en om te weten wanneer ik te horen zou krijgen wat het vervolg was.

Natuurlijk ging het bij ons om minder heftige dingen, maar ik herken er iets van in het volk Israël. Als God gezegd heeft dat Hij niet Zelf mee zal gaan naar het beloofde land, maar een engel mee zal sturen, en het volk in rouw is, staat er:

‘En Mozes nam de tent en zette die voor zichzelf buiten het kamp op, een eind van het kamp vandaan; en hij noemde hem de tent van ontmoeting. Zo gebeurde het dat ieder die de HEERE zocht, naar de tent van ontmoeting moest gaan, die zich buiten het kamp bevond. Telkens als Mozes naar de tent ging, gebeurde het dat heel het volk opstond en dat ieder bij de ingang van zijn tent ging staan en dat zij Mozes nakeken tot hij de tent was binnengegaan. Zodra Mozes de tent binnenging, gebeurde het dat de wolkkolom neerdaalde en bij de ingang van de tent bleef staan en dat de HEERE met Mozes sprak. En zodra heel het volk de wolkkolom zag staan bij de ingang van de tent, stond heel het volk op en boog zich neer, ieder in de opening van zijn tent. De HEERE sprak tot Mozes van aangezicht tot aangezicht, zoals een man met zijn vriend spreekt. Daarna keerde hij terug naar het kamp, maar zijn dienaar Jozua, de zoon van Nun, een jongeman, week niet uit het midden van de tent’, Exodus 33:7-11 (HSV).

Een aantal dingen valt mij op:ZZ tornado

  1. Mozes creëert een plek waar hij tijd met God door kan brengen. Wie God wilde zoeken, moest bewust zijn eigen tent uitstappen, het kamp uitlopen en naar de tent van ontmoeting gaan. Misschien een open deur, maar hoe mooi is het om een plek te hebben om naartoe te gaan, met maar één doel: God ontmoeten.
  2. Als ik lees hoe de Israëlieten voor hun tent gingen staan en Mozes met hun ogen volgden totdat hij de tent binnenging om God te ontmoeten, voel ik de spanning en het ontzag dat zij ervaren moeten hebben. Wat zal God met Mozes bespreken? Zal het weer goed komen tussen Hem en hen? Bijzonder, hoe God Zelf neerdaalt om met Mozes te spreken. Wat een machtig schouwspel moet dat geweest zijn: die wolkkolom, een indrukwekkend natuurverschijnsel waarvan het volk weet dat God daarin is. Een soort stilstaande tornado, die naar beneden beweegt totdat hij vlak voor Mozes stil blijft staan. Dat moet ontzagwekkend geweest zijn en het volk buigt zich dan ook vol eerbied neer als ze dit zien gebeuren.
  3. En dan… die machtige God in dat imposante natuurverschijnsel… Hij spreekt met Mozes, zoals Bert met zijn vrienden spreekt. Persoonlijk. Genietend. Op gelijke hoogte. Ik kan er niet bij. Wat een voorrecht kreeg Mozes! En dan besef ik mij: er komt een dag, als Jezus terugkomt, dat God alles in allen zal zijn. Ik zal Hem zien, meer nog dan Mozes, omdat ik dan een vernieuwd lichaam zal hebben en niet dood neer zal vallen in Zijn aanwezigheid. Ik zal Hem kennen, zoals Hij mij altijd al gekend heeft. Hij zal mij een nieuwe naam geven, die alleen Hij en ik zullen kennen. Hoe bijzonder is dat?
  4. Het laatste dat mij opvalt, is dat Mozes na zijn ontmoetingen met God weer terugkeert naar het kamp. Back to work. Maar Jozua blijft achter en wijkt niet uit het midden van de tent. Dat kan ik mij voorstellen. Als je God zo dichtbij mee mag maken, dan wil je dat vasthouden. Vanuit dat ‘zijn’ bij God ontwikkelt zich iets bijzonders. Jozua, de stille kracht naast Mozes, zal later door God aangesteld worden als opvolger van Mozes in het leiden van het volk. Note to self: ik zeg net wel dat ik het mij voor kan stellen dat Jozua in de tent na blijft genieten van de aanwezigheid van God… Maar hoe vaak laat ik mij niet afleiden door alle dingen van het leven, zodat er maar weinig rust over is om met volle aandacht in Gods aanwezigheid te zijn? Ik denk dat hoe meer Jozua-momenten ik ken, hoe meer God mij klaar kan maken voor de goede werken, die God van tevoren bereid heeft, opdat ik daarin zou wandelen (Efeze 2:10).

Opnieuw een paar prachtige lessen uit een indringend gedeelte. En opnieuw genoeg om over na te denken…

Van harte een gezegende dag toegewenst!


PS1: Als aanvulling op de vorige blog over dit gedeelte vertelde iemand mij iets vanuit de Midrasj, een Joodse uitleg bij het Oude Testament. Volgens Joodse mondelinge overlevering schijnt Hur, de man die samen met Aäron Mozes ondersteunde in de strijd tegen de Amelekieten, omgebracht te zijn toen hij weigerde het gouden kalf te maken. Toen ze daarna bij Aäron kwamen durfde hij niet te weigeren, uit angst voor zijn leven. Note to self: wat zou ik gedaan hebben?

PS2: Iemand stuurde mij een prachtige meditatie toe over de periode dat Israël net uit Egypte vertrokken was en moest leren om, door het bittere heen, op God te vertrouwen. Je vindt het hier.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s